40+0’da kızımı kucağıma aldım ama doğumun başladığını anlamam biraz zaman aldı. Üç yaşında bir çocuğum var, onun doğumu sezaryendi. Bu kez doktorumla birlikte vajinal doğum planlamıştık, sancıları böyle yaşamak benim için yeniydi.
Gece ağrılarım başladı. İshal de olunca önce midemi üşüttüğümü düşündüm. Geçmeyince hastaneye gittik. NST’ye bağlandım, muayenede henüz açıklık olmadığı söylendi. Serumun ardından eve döndük.
Gün boyunca ara ara sancılarım devam etti. Akşama doğru ise sancı geldiğinde konuşamıyor, durup geçmesini bekliyordum. Sürelerini tutunca düzenli geldiklerini fark ettim. Nişanım da gelince yeniden hastaneye gittik.
Bu kez “Beş santim açıklığın var, yatışını yapıyoruz” dediler. O an eşime bakıp “Bugün kavuşuyoruz galiba” dedim. O zamana kadar hala eve döneriz diye düşünüyordum. 
Yatıştan kısa süre sonra suyum kendiliğinden geldi. Sancılar yoğunlaşınca ekibin söylediklerine ve nefesime odaklanmaya çalıştım. Ardından güçlü bir ıkınma hissi başladı. Ebenin yönlendirmesiyle birkaç kez ıkındım ve kızımın sesini duydum.
Akşam sekiz gibi hastaneye girmiştik, dokuzu biraz geçe kızım kucağımdaydı. Bu kadar hızlı olmasına inanamadım. Bir yandan ona bakıyor, bir yandan evdeki çocuğumun kardeşiyle tanışacağı anı düşünüyordum. 
Onun kontrolleri yapılırken benim de dikişlerim tamamlandı. Yorulmuştum ama içim çok rahattı, beklediğim o kavuşma anı gelmişti.
İki doğumum birbirinden çok farklıydı. Bu kez de korktuğum, zorlandığım anlar oldu ama yanımdaki ekibin desteği bana çok iyi geldi. Allah bekleyen herkese bebeğine sağlıkla kavuşmayı nasip etsin. 
Akşama doğru sancı gelince hiçbir şeyle ilgilenemiyordum, geçmesini bekliyordum. Bir de düzenli gelmeye başlayınca farklı olduğunu anladım. Ama yine de o kadar açıklık beklemiyordum, yatış yapıyoruz dediklerinde şaşırdım.
